Μπαμπαδο..διαβάσματα: Οι Αστερίες του Ουρανού!

Πλησιάζει. Νιώθω την ανάσα του να χαιδεύει
τον γεμάτο άλατα αυχένα μου και τους συνειδησιακούς ενοχικούς του ψιθύρους να βασανίζουν τα αυτιά μου.

Πάλι Χριστούγεννα μου λέει. Πάλι δέντρα, πάλι δώρα,
και πάλι κρίση. Λάθος  του λέω. Μόνιμα κρίση.
Βλέπεις αυτή η τελευταία  αιωρείται καθ όλη
την διάρκεια του έτους ως βάκιλος στην ατμόσφαιρα. Πάρα ταύτα όμως εγώ κάτι παθαίνω.
Αν είχε και πανσέληνο πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μου άρεσε

το τελικό αποτέλεσμα αλλά πάντως κάτι παθαίνω.
Θες το ότι έχω τρία παιδιά, θες το ό,τι κάνω εγώ

από μόνος μου για τρία τουλάχιστον παιδιά, κάτι παθαίνω.

Οταν ήμουν μικρός πίστευα ότι τα αστέρια στον ουρανό γίνονταν περισσότερα αυτές τις μέρες.

Και οταν η γιαγιά μου, μου μίλησε για την ιστορία ενός φτωχού ψαρά που μάζευε όλους τους αστερίες που καρφιτσωνόντουσαν στα δίκτυα του αλλά δεν τους πετούσε με σκοπό να φωτίσει με αυτούς  τον ουρανό την μέρα των χριστουγέννων σαν δώρο για τα παιδιά του και τη γυναίκα του, πέρασα μία μακρά περίοδο πιστεύοντας ότι τα αστέρια είναι μικροί νεκροί αστερίες.

Ακόμα και τώρα καμιά φορά  το πιστεύω, έτσι σαν πρώτη σκέψη, μόλις το βλέμμα μου συναντηθεί με τον ουρανό των Χριστουγέννων. Όταν ο ψαράς της ιστορίας μας φώτιζε την νύχτα, την  μία και μοναδική, έπαιρνε την οικογένειά του,
και βγαίναν έξω στην αυλή,
(ευτυχώς το νησί μας ήταν απ' την μεριά του Λιβυκού
άρα δεν έκανε δα και το τόσο κρύο
για ρομαντζάδα Δεκέμβρη μήνα), και  παρατηρούσαν τα αστέρια.

Αυτό ήταν και το δέντρο τους εκείνη την εποχή.
Που χρήματα για στολίσματα και δώρα.
Αυτη η νύχτα ήταν όλη και όλη τους η γιορτή.
Μια γιορτή γεμάτη αγάπη. Και η αλήθεια είναι ότι ποτέ μα ποτέ δεν άκουσα τα παιδιά του να παραπονεθούν
ότι δεν περνούσαν  ευτυχισμένα Χριστούγεννα. 

Τώρα βέβαια το να κάνω κάτι αντίστοιχο με τα τρία μου βλαστάρια, στο κέντρο της Αθήνας πάνω σε μία ταράτσα περικυκλωμένος από ηλιακούς και κεραίες τηλεοράσεων μάλλον θα είχε ως αποτέλεσμα την άμεση εισαγωγή μου σε κανένα άσυλο χρονίων ψυχικών νοσημάτων.
Ασε δε που ποτέ δεν έμαθα πως πετάς τους αστερίες στον ουρανό και  πως αυτοί κολάνε.

Πέθανε η γιαγιά, μεγάλωσα και  εγώ άστα να πάνε.
Χάθηκε η μαγεία και πήρε το μυστικό μαζί της.

Ο μικρός μου γιός όμως έχει ήδη αρχίσει να ανυπομονεί. Φταίω και εγώ λίγο γιατί όλο κάνω τον βαριεστημένο και όλο ψιλοπετάω  ατάκες του στυλ «πω πω τι δουλειά και αυτό το στόλισμα του δέντρου» ή « Μωρέ μπας και να μην στολίσουμε φέτος? Που να το κατεβάζω τώρα απο το πατάρι. Δεν βρίσκω και την σκάλα» ικανές για να τον κάνουν να αντιδράσει και να ανταπαντήσει με την αποστομωτική ατάκα « Όχι μπαμπά θα το στολίσουμε. Που θα βάλει ο Αι Βασίλης τα δώρα?»

«Ναι  μου 'ρχεται να του πω. Αλλά με τι; Πέρυσι το στολίσαμε με ροδέλες  πορτοκάλια και κανέλλα. Φέτος με τι; Με λεμόνια και μπανάνες;»

Και εδώ μπαίνει ο ψαράς, αλλιώς ...θα πήγαινε τσάμπα τόση εισαγωγή.

Πας λοιπόν στο κατάστημα της αδελφής σου με είδη δώρων και στολισμού και την πείθεις να σου χαρίσει  μια σακούλα αστερίες.

Αγοράζεις σπρέυ και ενημερώνεις τον μικρό ότι ήρθε η ώρα που τόσο καιρό λαχταρούσε. Να βάψει το σύμπαν. Ο μικρός στην ιδέα ότι θα βάψει κάτι, το ο,τιδήποτε, κρέμεται αποσβολωμένος από τα χείλη σου ακριβώς  όπως οι πιστοί στον Μωυσή, όταν αυτός κατέβαινε από το βουνό γκαβατζωμένος τις δέκα εντολές .

Απλώνεις τους αστερίες  πάνω σε κάτι που δεν θες
π.χ. ύφασμα, κουρτίνες στο χρώμα που μισούσε κ.λ.π.
σε ανοικτό χώρο.

 

Σιγουρεύεσαι ότι το στόμιο του σπρέυ
είναι στην σωστή πλευρά και αρχίζει το γλέντι.

 

Ούτε σε λούνα πάρκ να τον πήγαινα. Τσακώθηκε πάνω από δυό φορές με την ξαδέλφη του που το μυρίστηκε και ήθελε και αυτή να βάψει. Με απείλησε κάνα δυο ακόμα ότι αν της επιτρέψω να βάψει θα δω εγώ. Εγώ της επέτρεψα. Και μετά δεν είδα τίποτα. Απλώς ηρέμησε. Την περισσότερη ώρα μου την πέρασα στο  να παρακολουθώ επίμονα  το στόμιο  του σπρέυ προσπαθώντας να εξηγήσω στα πιτσιρίκια ότι  όταν λέμε χρυσό παιδί αυτό δεν έχει να κάνει με το χρώμα του αλλά με τις πράξεις του.

 Μετά το στέγνωμα ακολούθησε το εύκολο κομμάτι.
Δέσιμο με κλωστή και .......

.......φυσικά το στόλισμα.

 

  Κάπου εδώ τελειώνει και η δική μου ιστορία με τα παιδιά.

Δεν τελειώνει όμως εδώ και η ιστορία του ψαρά.

 

Η γιαγιά συνέχιζε την αφήγηση. Και έτσι όταν τα χρόνια περάσαν η μοίρα το έφερε να χαθεί η γυναίκα του πρωταγωνιστή μας. Κάθε χρόνο όμως την μέρα των Χριστουγέννων, όταν αυτός πετούσε τα άστρα στον ουρανό, η αγαπημένη του  από εκεί ψηλά, έκλεβε τις ουρές από τους κομήτες και ζωγράφιζε με τις τροχιές τους τον ουρανό , σημάδι ότι τους εβλεπε και τους σκεφτόταν.
Με αυτό τον τρόπο η οικογένεια έμενε ενωμένη.

Το δέντρο μας λοιπόν, εν κατακλείδι τιμής ένεκεν στον ψαρά των παιδικών μου χρόνων και στην οικογένεια του, κατέληξε κάπως έτσι.

Ενωμένοι και φέτος λοιπόν.

Χρόνια πολλά!

 

Το άρθρο έγραψε ο Ξυλάς... ένας μπαμπάς τριών παιδιών

που αρνείται να μείνει «μετεξεταστέος» στην ζωή των παιδιών του.

 

Continue reading >>

Μπαμπαδο..διαβάσματα:Οι καλημέρες και οι καληνύχτες

H Άνοιξη είναι ύπουλη εποχή. Εκεί που κάθεσαι χαλαρά και ήρεμα πλεούμενος μες τα προβλήματά σου, σε κτυπάει πισώπλατα. Σε βάζει να θες  να ανέβεις  ένα ένα τα παρτέρια του κήπου, να μυρίσεις ότι μυρίζεται και  να  τσεκάρεις για μελίγκρα  τις τριανταφυλιές.

Κάτι τέτοιο με«κτύπησε». Χωρίς προειδοποίηση. Ούτε καν ένα τόσα δα μούδιασμα στο αριστερό ημισφαίριο. Εννιά η ώρα το βράδυ. Εκεί που έβλεπα τον μικρό μου γιο να πλησιάζει μισονυσταγμένος παραπατώντας στο σπίτι, μου 'ρθε να αναλάβω δράση.

Μια ακατανίκητη επιθυμία σαν και αυτή που σε πιάνει για τζούρα με κατέβαλε , παρόλο που χρόνια τώρα έχω κόψει το τσιγάρο. Να περιπλανηθώ στον κήπο, να μυρίσω το γκαζόν, να τσεκάρω ότι το κυπαρίσσι που μου πήρε δώρο ο πατέρας μου είναι ακόμα εκεί και αναπτύσεται σωστά κάτω απ το φως του φεγγαριού, να αποτυπώσω τα πάντα, να τα πάρω μαζί μου και να τα κλείσω για πάντα μέσα μου.



photo via flickr.com

Περίεργη νύχτα σήμερα, τελικά. Γλυκιά. Από αυτές που θέλεις να πάρεις  πρώτα τα κρεβάτια σβάρνα για καληνύχτες και μετά να αφήσεις το μάτι σου να παίξει με τα γεράνια. Από αυτές που θέλεις να νιώσεις την ασφάλεια και την σιγουριά ότι όλοι βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από εσένα και εσύ σε απόσταση αναπνοής από αυτούς. Είναι κάτι μέρες που τους έχεις ανάγκη περισσότερο από ότι νομίζεις. Αποκοιμηθήκανε. Ησυχία. Κάτι ανάσες τρεμοπαίζουν και βυθίζονται. Η μεγαλειώδης στιγμή της καθημερινότητας. Το κλείσιμο της μέρας. Αύριο πρωί πρωί σχολειό.

Πάλι παράπονα  για το πρωινό ξύπνημα και βαριαστημένα βήματά  να σέρνονται στο σπίτι. Τι πολύτιμη στιγμή. Οι καλημέρες και οι καληνύχτες.  Το γρήγορο πρωινό. Οι φωνές ότι αργήσανε. Το όνειρο της καθημερινότητά τους. Τυχερός όποιος το ζει.


Σαν αύριο γεννήθηκε η κόρη μου. Πριν από 16 υπέροχα χρόνια. Μια ανοιξιάτικη μέρα σαν και αυτή που παίζει σήμερα η φύση με το μυαλό μου.  

Ημουν εκεί όταν πήρε την πρώτη της ανάσα. Μισοζαλισμένος, αρκετά σοκαρισμένος, αλλά εκεί. Δεν είναι εύκολο πράγμα να συναντάς την ζωή τελικά. Ο χρόνος είχε παγώσει. Τα έβλεπα όλα καρέ - καρέ και βουβά. Προφανώς είχα κουφαθεί. Απορώ που δεν είχα τυφλωθεί κιόλας. Στεκόμουν όρθιος σε μια γωνιά του χειρουργείου (νομίζω κάποιος θα πρέπει να με είχε καρφώσει κατακόρυφα  στο πάτωμα αλλιώς δεν εξηγείται), έχοντας τσεκάρει ότι σε περίπτωση που λιποθυμήσω δεν θα πάρω και τα μηχανήματα παραμάσχαλα. Φαντάσου να έβγαζα καμιά πρίζα. Τα μάτια μου ήταν καρφωμένα στον γιατρό , έτοιμος να επέμβω στην περίπτωση που χρειαζόταν την βοήθεια μου. Ευτυχώς δεν την χρειάστηκε. Κάποια στιγμή φοβήθηκα μην του γλυστρήσει το παιδί  έτσι όπως το τραβούσε αλλά γρήγορα έδιωξα την κακιάσκέψη γιατί  είχαν αρχίσει κάτι δυνατοί διαμπερείς πόνοι στην πλάτη και ήταν σαφές ότι  κανείς δεν θα μου έδινε την πρέπουσα σημασία.

Κάπως έτσι πρωτοσυναντήθηκα  με την κόρη μου. Καμιά σχέση με το σήμερα, πιστέψτε με. Γκρίζα, γεμάτη βλένες και αίματα. Δεν το έκανες για άνθρωπο. Πιο πολύ σε γκρέμλιν έφερνε. Ηταν και το άγχος της στιγμής βλέπεις. Μέχρι να σιγουρευτώ πόσα δάκτυλα είχε κάθε χέρι και κάθε πόδι, και ότι ήταν  τοποθετημένα στην σωστή θέση, έχασα χρόνια από την ζωή μου. Οταν όμως ηρέμησα και όλα άρχισαν να παίζουν στο έγχρωμο και στην ελληνική, συνειδητοποίησα ότι αυτό το υπερβολικά υπέροχο πλάσμα  μου ....... μοιάζει!!!!. Αντικειμενικά, μου μοιάζει, το ορκίζομαι. Το ξέρει και η ίδια.

photo via gerberbabycontest.net

Σαν αύριο λοιπόν μια ανοιξιάτικη μέρα σαν και αυτή που παίζει σήμερα η φύση με το μυαλό μου, αρχίσαν οι καλημέρες και οι καληνύχτες στην ζωή μου. Οι πολύτιμες στιγμές.Τα γέλια και οι φωνές. Χρόνια πολλά θάλασσά μου. Σε ευχαριστώ για το ταξίδι μου χάρισες.

Το άρθρο έγραψε ο Ξυλάς... ένας μπαμπάς τριών παιδιών

που αρνείται να μείνει «μετεξεταστέος» στην ζωή των παιδιών του.

Continue reading >>

ΜπαμπαδοΔιαβάσματα: Εγχειρίδιο Χρήσης!

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ζουν 
μέσα από τους άλλους.
Από το χαμόγελό τους. Από την ύπαρξή τους.
Από την ανάσα τους. Την κάνουν σύννεφο
και πάνω σε αυτό αφήνουν να ταξιδέψουν τα όνειρά τους.

Υγιές;;;; Δεν νομίζω!!!!!!

photo via

Θυμάμαι όταν η κόρη μου ήταν νεογέννητη

πήγαινα κλεφτά, όποτε κοιμόταν και τοποθετούσα
ένα καθρεφτάκι στην μύτη της.
Κοιμόταν τόσο γαλήνια που φοβόμουν
ότι κάτι έχει πάθει. Αρνιόμουν να αφήσω
κάτι στην τύχη όταν εγώ απλά και μόνο ήμουν εκεί αυτόκλητα ορισμένος να ελέγχω τις καταστάσεις.
Άσε που είχα διαβάσει και ό,τι κυκλοφορούσε
περί τεχνητής αναπνοής και γρήγορης ανάνηψης.
 Ευτυχώς αυτό δεν κράτησε πολύ.
Η μητέρα της είχε την σοφία και την υπομονή
να με καθησυχάσει (αφού πρώτα με έκανε τσακωτό!!!). Γελούσε μαζί μου. Δεν είναι εύκολο να κουμαντάρεις δυο παιδιά τελικά. Και μάλιστα το ένα σε μέγεθος ένα και ογδόντα πέντε. Της οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ γι' αυτό. Άσε που γλύτωσα και τα ηρεμιστικά. Όλα καλά, λοιπόν. Παραγράφηκε και το αδίκημα. Τέλεια.

photo via

Δύσκολο πράγμα όμως το να είσαι γονιός. Και μάλιστα άντρας γονιός. Πάντα προσπαθείς να ισορροπήσεις

και πάντα υπάρχει ένας γκρεμός και ένα σκοινί
κάτω από τα πόδια σου που παλαντζάρει επικίνδυνα.
 Άσε που και το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι καινούργιο σπορ για το φύλο μας. Τι να σου κάνει και το internet!

Στην αρχή το ρίχνεις στην απειρία.

Λες «δεν ήμουν μπαμπάς και χτες.
Χρειάζομαι χρόνο. Εδώ μια ίωση σε κτυπά και πρέπει να κάνει τον κύκλο της. Πόσο μάλλον αυτό».
Και δίνεις χρόνο. Πάνω στον χρόνο κάτι έχεις αρχίσει να υποπτεύεσαι για τον μπαμπά του σήμερα αλλά ακόμα λες «μπα είναι που δεν κυκλοφορεί και εγχειρίδιο χρήσης.
Θα προσαρμοστώ».
Ψάχνεις για εγχειρίδιο - δεν έχει εύκαιρο η αγορά
(άρα η υποψία ότι αμελήσαν να στο δώσουν στο μαιευτήριο καταρρέει στα μάτια σου) - αυτοσχεδιάζεις.

photo via

Στον επόμενο χρόνο είσαι τελείως αφημένος στον ρόλο σου. Έχεις πλέον παραδεχτεί την ασχετοσύνη σου και αναπολείς τα ωραιότατα ντοκυμαντερ της national geographic
που έχουν ξεκάθαρη και εμπεριστατωμένη γνώμη περί του ρόλου του αρσενικού στο ζωικό βασίλειο και στην οικογένεια. Αναρωτιέσαι μήπως θα σε διευκόλυνε να ήσουν κολεόπτερο και ο πλάστης κακώς επινόησε στην δική σου περίπτωση την λύση του ανθρώπου.
Αναγνωρίζεις όμως ότι είναι πλέον αργά. Έχεις ήδη δεθεί . 
Και αυτό, κατά ένα περίεργο μοναδικό τρόπο, σου αρέσει.
Μια απλή ελαφριά προσέγγιση του
τι σημαίνει μαζοχισμός ταράζει
την ψυχή σου αλλά την αγνοείς.

photo via

Ξαφνικά κοιτάζοντάς τον «κοντορεβυθούλη» που πλέον διαφεντεύει την ζωή σου δεν μπορείς να θυμηθείς

κάτι χωρίς να λούζεσαι από το φως της ύπαρξης του, 
λες και αυτή του η παρουσία υπήρχε πάντα, σαν αθέατος άγγελος πάνω στον ώμο σου, δείχνοντας σου τον δρόμο,
τον σωστό δρόμο για να τον φτάσεις.

Εκεί λοιπόν είναι που μπαίνει η επιστήμη.
Αν έχεις την πρόγνωση να την συμβουλευτείς
και να μιλήσεις έγκαιρα για το πρόβλημά σου
μπορεί και να την γλυτώσεις.

Αν πάλι όχι τότε θα προτιμάς, όπως εγώ, να ξυπνάς με pampers παραμάσκαλα και να γεμίζεις με ότι μπορείς να φανταστείς το αυτοκίνητό σου για τις καλοκαιρινές διακοπές από το να πάρεις απλά και μόνο ένα σακ-βουαγιάζ και να χαθείς στα νησιά. Θα διαλέγεις τα σκιερά μέρη εφ όρου ζωής και θα βρίσκεσαι σε απόσταση αναπνοής από εφημερεύοντα φαρμακεία, παιδιάτρους, βρεφικά είδη, ταβέρνες, jumbo….. Όσο για ελεύθερο Camping ούτε λόγος να γίνεται.

Δεν θα κοιτάς, πλέον, που βρίσκεται το κινητό αλλά που βρίσκεται το μπιμπερό . Και ο εθισμός δεν θα έχει προηγούμενο. Η υποψία ότι θα κοιτάξεις στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου σου και δεν θα υπάρχουν τρίμματα από μπισκότα και πατατάκια θα σε αποδιοργανώνει. Ακόμα και σε μία επίσκεψη να πας, πάλι θα εφοδιάζεις το αυτοκίνητο σου με τα αναγκαία, λες και πας πενθήμερες διακοπές , ψάχνοντας με την άκρη του ματιού σου για αγαπημένα τρίμματα αλευρωμένου βουτύρου πάνω στα πασπαλισμένα με λάδι καθίσματα.

Οι φίλοι σου, όσοι δεν έχουν παιδιά, όταν τους το διηγείσαι θα σε κοιτάνε σαν «άρτι αφιχθείς». 
Προεστό από ένα πολύ-πολύ μακρινό πλανήτη του οποίου την γλώσσα ποτέ δεν θα κατανοήσουν και όσοι από αυτούς έχουν παιδιά θα μιλάνε την δικιά τους διάλεκτο από τον δικό τους πλανήτη (γιατί αυτό το έρμο εγχειρίδιο δεν κυκλοφόρησε ακόμα) φτιάχνοντας όλοι μαζί ένα γαλαξιακό σύμπαν άνευ προηγουμένου. Τελικά η γη όντως γυρίζει!

Ακόμα και ο ζωδιακός κύκλος θα είναι άχρηστος στην συγκεκριμένη περίπτωση .

Άσε πια τα όνειρα και την ερμηνεία τους.
Δεν θα ξέρεις τι να επιλέξεις. Αυτό που κρύβει ο ύπνος 
ή αυτό που σου χαρίζει η ζωή. Τι είναι όνειρο τελικά;

Το άρθρο έγραψε ο Ξυλάς... ένας μπαμπάς τριών παιδιών

που αρνείται να μείνει «μετεξεταστέος» στην ζωή των παιδιών του.

Continue reading >>

O μπαμπάς μου είναι...

Κάποια βιβλία κρατούν ξεχωριστή

θέση στη καρδιά σου..

Το μήνυμα τους ξεπερνά

το κείμενο και την εικονογράφηση.

Την πρώτη φορά που έπιασα

αυτό το βιβλίο το λάτρεψα.

Δεν έχει συγκεκριμένη ιστορία,

δεν έχει αρχή..μέση και τέλος..

Σε όλες τις σελίδες θα βρείτε

δύο μονόχρωμες φιγούρες..

μία για το μπαμπά και μία για το παιδί.

Το κείμενο της ιστορίας σε κάθε σελίδα

είναι μοναχά δυό λέξεις.

μπαμπάς αεροπλάνο, μπαμπάς πολυθρόνα,
μπαμπάς γιατρός, μπαμπάς καρουζέλ...

Πρόκειται για το βιβλίο ''O μπαμπάς μου είναι...''

της Isabel Martins με εικονογράφο τον Bernardo Carvalho.

Το  βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά

από τον Γιώργο Κουραβέλο και κυκλοφορεί

από τις εκδόσεις Κόκκινο.

Με λιτές φιγούρες και λέξεις,

ο συγγραφέας και ο εικονογράφος καταφέρνουν

να μιλήσουν στην καρδιά του μπαμπά.

Έχει τιμηθεί το 2006, με το Εθνικό βραβείο εικονογράφησης Πορτογαλίας, ειδική διάκριση της επιτροπής, και το Βραβείο καλύτερα εικονογραφημένου βιβλίου
απ΄ όλο τον κόσμο, του Ιδρύματος Βιβλίου του Leipzig, τιμητική διάκριση.

Καλή ανάγνωση!

Continue reading >>

Μπαμπαδο..διαβάσματα:Ο σκύλος του Άη Βασίλη

Όταν ήμουν παιδί περίμενα πως και πως τα Χριστούγεννα. Με το που γυρνούσαμε από τις καλοκαιρινές διακοπές, εκεί κατά Σεπτέμβρη μεριά και ειδικά μόλις άρχιζε το βάσανο του σχολείου,  μετρούσα τις μέρες για τις άγιες μέρες.
Έξυπνος τρόπος για να κόβεις την μάθηση σε δόσεις.
Σαν χάπι, έξυπνα τεμαχισμένο, κατέβαινε καλύτερα τελικά.

photo via

Έτσι όταν πλησίαζαν οι μέρες εκείνες, και χωρίς Jumbo να μετράει αντίστροφα, κάτι πάθαινα. Ευτυχώς που δεν ταυτιζόταν η γιορτή απαραίτητα και με πανσέληνο γιατί θα έσκιαζα  τους γονείς μου. Την νύχτα της Πρωτοχρονιάς και αφού είχαν γίνει όλες οι απαραίτητες τελετουργίες για την όσο το δυνατόν απρόσκοπτη επικοινωνία με τον σεβάσμιο
Άη- Βασίλη, είτε δια μέσω ταχυδρομείου είτε δια μέσω προσευχής, κατέστρωνα σχέδια για να του την φέρω και να τον πιάσω στα πράσα. Το είχα βάλει μάλιστα και σκοπό.
Θα ήμουνα το πρώτο, βιονικό  παιδί που θα τσάκωνε τον γεράκο την ώρα που θα μπούκαρε στο σπίτι μου.

photo via

Τι τον κοιμισμένο έκανα, τι είχα συνέχεια τα αυτιά μου τεντωμένα και πεταγόμουν πάνω με τον παραμικρό θόρυβο, τι πήγαινα ανά τέταρτο τάχα μου τάχα μου τουαλέτα , τίποτα.. Πουθενά κάτι χοντρό και κόκκινο. Ποτέ δεν κατόρθωσα να τον δω και πάντα όταν ξυπνούσα το πρωί υπήρχαν δώρα κάτω από το δέντρο. Τσάμπα τόσο κατούρημα τελικά. Άσε που όλη την επόμενη μέρα κουτουλούσα από την νύστα.

 Μαγική υπόθεση εκείνα τα χρόνια ο Αι Βασίλης. Ακόμα και τώρα που μεγάλωσα λίγη από την μαγεία του παραμένει  μέσα μου και μου θυμίζει εκείνη την εποχή. Δεν περιμένω βέβαια να τον πετύχω στο σαλόνι μου, καθότι κάτι τέτοιο θα απέβαινε μοιραίο για την ευαίσθητη καρδιά μου. Η σκέψη και μόνο να πετύχω ένα ευτραφή ασπρομάλλη γέρο με κόκκινες πιτζαμούλες και γουνάκι αραγμένο αξημέρωτα  στο σαλόνι μου να βρέχει πτι-μπερ στο γάλα, μου κόβει τα ύπατα, εκτός βέβαια και αν έχω ντοπαριστεί με τα  απαραίτητα υπογλώσσια.

photo via

 Μου αρκεί και με ελκύει  όμως να προετοιμάζω την είσοδό του, κάθε Πρωτοχρονιά, για τα παιδιά μου. Και μάλιστα με τρόπο χολιγουντιανό. Με την βοήθεια ολάκερης της παρέας. Τέσσερεις οικογένειες, όλοι με παιδιά, και όλοι μας κάτι παραπάνω από παιδιά.

photo via

Το σκηνικό, για φέτος, πάει κάπως έτσι.  Την ώρα που χιόνι πέφτει από την οροφή, ένας τάρανδος μπαίνει στην αυλή και σέρνει το έλκηθρο με τα δώρα. Από πίσω ακολουθεί ο ΆηΒασίλης  και βροντοφωνάζει «χο-χο-χο». Τα πιτσιρίκια ψαρώνουν και κολλάνε την μούρη τους στα παράθυρα. Εμείς οι μεγάλοι, δείχνουμε απορημένοι.  Εγώ προσωπικά και λίγο ενοχλημένος γιατί δεν έχω τελειώσει με την βασιλόπιττα.

photo via

Το έλκηθρο αράζει έξω απ το σπίτι και ο Άγιος μπαίνει  μέσα με την τεράστια  σακούλα του φορτωμένη στο ώμο.  Τα παιδιά κόκκαλο. Εγώ ακόμα ενοχλημένος, γεμάτος ψίχουλα. Οι υπόλοιποι με το βλέμμα της απορίας , αλλά ευτυχισμένοι, στα μάτια τους. Και αφού μοιρασθούν τα δώρα, και χουζουρέψουμε για λίγο βαρυστομαχιασμένοι στον καναπέ, πάμε ικανοποιημένοι σπίτια μας, πιστεύοντας στο αύριο, περισσότερο από ότι στο χτες.

photo via shutterstock

Τώρα Δεκέμβρη μήνα στην Ελλάδα να βρεις τάρανδο για να κάνεις την δουλειά σου, κομματάκι δύσκολο.  Έτσι βολεύεσαι με το μπόξερ του φίλου σου. Το οποίο δυστυχώς , όπως όλοι ξέρουμε, δεν έχει κέρατα. Στην αρχή σκεφτήκαμε να βρούμε δύο ξερά κλαδιά με παρακλάδια και να τα βάλουμε  στο κεφάλι του άτυχου ζωντανού . Η προοπτική όμως να του τα κολλήσουμε  με συρραπτικά, σύντομα απορρίφθηκε  ομόφωνα, προς ικανοποίηση της φιλοζωικής.
Έτσι το πρόβλημα παρέμεινε άλυτο. Ευτυχώς το jumbo απέβη χρησιμότατο. Χαλάλι η τόση διαφήμιση. Στέκα με κέρατα. Κοντά αλλά δεν βαριέσαι. Σάμπως το μπόξερ είναι ψηλό; Κάτι θα θυμίζει από τάρανδο. Χιόνι προμηθευτήκαμε από μία αποθήκη και για Αη Βασίλη θα μπει ο γιος της οικογένειας που θα μας φιλοξενήσει. Στην καινούργια version του βέβαια. Αυτή της οικονομικής κρίσης που τον επιβάλει αδυνατισμένο αλλά με το ίδιο παλιό καλοσυνάτο χαμόγελο.  Δώρα υπάρχουν  για όλους. Ο άλλος γιος θα ανέβει στην οροφή να πετάει το χιόνι. Όσο για έλκηθρο, ένα αυτοσχέδιο καφάσι με ρόδες και ύφασμα θα κάνει τέλεια την δουλειά μας. Όλα αυτά βέβαια, με την σύμφωνα γνώμη, θέλω να πιστεύω, του σκύλου, ο οποίος έτσι και τα βγάλει πέρα θα είναι άξιος βράβευσης.

photo via

 Ο μικρός μου προετοιμάζεται μέρες για την Πρωτοχρονιά. Τον έχω τσιγκλήσει και εγώ λίγο, βέβαια. Όλο για καλικατζαράκια, ξωτικά και τάρανδους μιλάω. Νομίζω ότι και οι δύο το περιμένουμε με αγωνία. Αυτός για να βυθιστεί στην μαγεία των ημερών και εγώ για να βυθιστώ στην έκφραση της μαγείας του μαγικού προσώπου του…….

photo via

Μια μέρα , λοιπόν, αφού ο μεσαίος εξάντλησε κάθε δυνατότητα για να τον ενημερώσει ότι Αι Βασίλης δεν υπάρχει  ήρθε απορημένος στην αγκαλιά μου.

«Μπαμπά….. ο μεσαίος μου λέει ότι Αι Βασίλης δεν υπάρχει» είπε όλο παράπονο. Κλονίστηκα. Ανέταξα τις δυνάμεις μου και αντέκρουσα με ότι μου ήρθε πιο πρόχειρο
«Μην τον πιστεύεις. Αυτός είναι ικανός να σου πει
ότι δεν είμαι και μάγος».

photo via

«Ε, όχι βέβαια» ανταπάντησε το μικρό μου αγγελούδι, φανερά ενοχλημένο, αράζοντας  στην αγκαλιά μου.Ο μεσαίος χασκογέλασε αλλά κρατήθηκε στο ύψος του κλείνοντάς μου το μάτι.Η θητεία μου, ως συμφοιτητής  του Χάρι Πότερ,
πήρε παράταση και για το 2013.
Τι πιο καλύτερο δώρο για μια παραμυθένια πρωτοχρονιά! ……….

 Το άρθρο έγραψε ο Ξυλάς... ένας μπαμπάς τριών παιδιών
που αρνείται να μείνει «μεταξεταστέος» στην ζωή των παιδιών του.

 

Continue reading >>

Το μήλο της Χιονάτης

Μια φορά και ένα καιρό υπήρχε μια Χιονάτη
από τις πολλές Χιονάτες του κόσμου μας.
Τις απλές, τις καθημερινές, τις συνηθισμένες.
Και μια κακιά μάγισσα. Ένας ύπουλος καθρέπτης.
Επτά μικροί νάνοι. Ένας μοναχικά χαμένος
στην αναζήτηση της αγάπης πρίγκιπας,
ένας νεκρός ζάμπλουτος πατέρας
- ως όφειλε (δυστυχώς)
στα παραμύθια εκείνης της εποχής-
και ένα απλό μήλο.
Κατακόκκινο, ζουμερό και ταυτόχρονα
ελκυστικά θανατηφόρο.

Σε κάποια άλλη «φορά και ένα καιρό»
λίγο πιο πρόσφατη, υπήρχε ένας πατέρας,
ένας από τους πολλούς του κόσμου μας,
που δεν έμοιαζε με Χιονάτη, χαμένος παραμονές Χριστουγέννων σε μια μαγευτική πόλη
με σήμα ένα ποταμό να την αγκαλιάζει,
αν και όχι πρίγκιπας, ταγμένος όμως
στην αναζήτηση της αγάπης,
καθόλου ζάπλουτος, χωρίς γενικά
καθρέπτες συμμάχους στην ζωή του,
αντιμέτωπος με ένα κατακόκκινο ζουμερό μήλο.
Σαν το μήλο του παραμυθιού.
Έτοιμο να το αρπάξεις και να του δώσεις
την πιο δυνατή σου δαγκωματιά

αρνούμενος ότι κάτι τόσο γλυκό και ελκυστικό
μπορεί να σου κάνει θανατηφόρο κακό,
εκτός και αν έχεις πραγματική ανάγκη
από ιατρική υποστήριξη και ινσουλίνη.

Μητριά δεν υπήρχε. Ούτε μικροί νάνοι.
Είχαν πέσει θύματα της τρόικας.
Ευτυχώς υπήρχε το μήλο και η Χιονάτη.
Στον πιο σύγχρονο ρόλο της βέβαια.
Ως κόρη μου χωρίς νεκρό πατέρα
(ως οφείλει – ευτυχώς- στα παραμύθια της εποχής μας)
και με μηδέν ίχνος ζαχάρου.
(Εγώ -αυτή δεν ξέρω.)

photo via

Πέρυσι, σε ένα ταξίδι για λόγους δουλειάς,
λοιπόν, στην πόλη που τον ποταμό της λένε Σηκουάνα,
δεν άντεξα την πρόκληση. Λίγο τα Χριστούγεννα,
λίγο η παρέα, άνοιξα διάπλατα το στόμα
και ρίσκαρα να δαγκώσω ένα τεράστιο
καραμελωμένο μήλο, το πρώτο της ζωής μου,
περιμένοντας να ακούσω το κρακ,
ευχόμενος να σπάσω το μήλο και όχι τα δόντια μου.
Ευτυχώς το ματς έλειψε υπέρ εμού.
Τουλάχιστον όσον αφορά το μήλο.

Ερχόμενος στην πατρίδα και εξιστορούμενος
τις εντυπώσεις μου από το ταξίδι, μια πολύ καλή
και υπομονετική φίλη -η κυρία που ανά δεύτερη βδομάδα μου καθαρίζει το σπίτι- ακούγοντας με να λέω την ιστορία για τα κατακόκκινα μήλα στα παιδιά,
άνοιξε τα μπαούλα της, και φρόντισε
να με προμηθεύσει με την συνταγή
των κατακόκκινων μήλων που ο Παριζιάνος
προ-προ-προ-πάππους της (ο μέγας σεφ Raliar
ή κάπως έτσι) είχε αφήσει μαζί με άλλα σκονισμένα
πράγματα σε μια γωνιά του παταριού της,
δίνοντάς μου έτσι την ευκαιρία
να προσπαθήσω να τα φτιάξω και να εντυπωσιάσω Χριστουγεννιάτικα τους μικρούς
πρωταγωνιστές της ζωής μου,
προκαλώντας τους στο ρίσκο του δαγκώματος .

Πάει κάπως έτσι λοιπόν:

Πλένεις τα μήλα και τους καρφώνεις καλαμάκια.

 

Προετοιμάζεις την καραμέλα ως εξής:

200gr Γλυκόζη.

200gr Νερό

Χρώμα ζαχαροπλαστικής

500 gr ζάχαρη.

Τα βάζεις όλα σε μια κατσαρόλα,
χωρίς να ανακατέψεις.

 

Χώνεις μέσα και ένα πρόχειρο
θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής και περιμένεις
να βράσει και να φτάσει στους 147 βαθμούς Κελσίου.

 

Το αφήνεις να ηρεμήσει,
βουτάς τα μήλα και τα αφήνεις
να στεγνώσουν σε αντικολλητικό χαρτί.

Στεγνώνουν- Μοιράζεις- Voila:

 

Στην αρχή έκανα επτά μήλα.
Λέω τρία τα παιδιά και ένας εγώ τέσσερις.
Να χεις και τρία περίσσια μην έρθει κάνας άνθρωπος
μέρες που είναι. Ένας κουραμπιές,
ένα μήλο τον έγκωσες τον άνθρωπο.

Από τα επτά μήλα τα έξι τα πήρε η «Χιονάτη ΜΟΥ»
για τις φίλες της. Ο μικρός δάγκωσε το άλλο
και ο μεσσαίος …. δάγκωσε τον μικρό
που δάγκωσε το ……άλλο.

Λέω δεν βαριέσαι παιδιά είναι.
Έκανα άλλα πέντε.

Τα πήρε η κόρη «Χιονάτη ΜΟΥ» για να τα δώσει
στους φίλους στα αγγλικά,
προτού το αντιληφθούν οι άντρες της ιστορίας,
στέλνοντάς μου ένα πολύ γλυκό μήνυμα με το κινητό, προφανώς φοβούμενη να πλησιάσει σε ακτίνα δράσης. «Μπαμπάκα (λέξη πασπαρτού για κάθε σύγχρονη συνηθισμένη Χιονάτη που σέβεται τον εαυτό της) υποσχέθηκα στην τάξη μου να τους μοιράσω μήλα.
Είκοσι τρία».

Έτσι έκανα τριάντα, σκεπτόμενος πλέον σοβαρά
να απολύσω την κυρία που μου καθαρίσει
το σπίτι γιατί ανοίγει μπαούλα που δεν πρέπει,
τραβώντας μάλιστα και φωτογραφικά ντοκουμέντα
τα οποία σας παραθέτω.

Και τα υπολείμματα γλειφιτζούρια:

 

Αποτέλεσμα? Ο μεσαίος, τελικά, δεν έφαγε μήλο.

Ο μικρός δάγκωσε το αρχικό
και την έπεσε στα γλειφιτζούρια .

Η μεγάλη πήρε και τα τριάντα των οποίων
χαθήκαν δια παντός τα ίχνη.

all photos by Ξυλάς

Όσο αφορά την κυρία που μου καθαρίζει το σπίτι,
ποιος ξέρει τι σταυρό κουβαλάει και αυτή η καψερή
που ξεκινά απ' τα αξημέρωτα αφήνοντας τα παιδιά της
με προ-μαγειρεμένο χτεσινό φαί για να ασχοληθεί με εμένα , μου έριξε το πιο ψυχρό, το πιο απογυμνωτικό,
βλέμμα που μπορεί να ρίξει άνθρωπος σε άνθρωπο,
μόλις αντίκρισε το πασπαλισμένο με καραμέλα χαλί μου
και τον υπέροχο νεροχύτη που της είχα φτιάξει.

Αυτό που λέει «πρόσεχε καλά γιατί κάποτε
δεν θα σε έχω ανάγκη. Ο γιός μου είναι δικηγόρος»,
μην αφήνοντάς μου, κυριολεκτικά, περιθώριο
για άλλες συνταγές και άλλα παραμύθια.

 

Καλά Χριστούγεννα!

Το άρθρο έγραψε ο Ξυλάς... ένας μπαμπάς τριών παιδιών
που αρνείται να μείνει «μεταξεταστέος» στην ζωή των παιδιών του.

Continue reading >>