Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Βιβλιοθήκη: Νεράιδα πάνω στο έλατο

0 σχόλια
«Φτάνουν όπου να ΄ναι οι γιορτές
Νεράιδες το καθήκον σας καλεί
Τα σπίτια των ανθρώπων θα ΄χουνε γιορτή
Να τα στολίσουμε ελάτε όλοι μαζί


Τα δέντρα περιμένουν στις αυλές
Τ’ αστέρια λάμπουνε ψηλά
Νεράιδες ανοίχτε τα φτερά
Οι κήποι να γεμίσουνε χαρά.»

Αυτό τραγουδούσε το Πνεύμα των Χριστουγέννων καθώς πλησίαζαν οι γιορτές του Δεκέμβρη, για να καλέσει τις νεράιδες να ανέβουν στον ουρανό, να πάρουν τα αστέρια για να στολίσουν τα δέντρα των κήπων των ανθρώπων. Έτσι οι νεράιδες που τους αρέσει να πετούν ψηλά και να παιχνιδίζουν στον ουρανό, έπαιρναν τα αστέρια. Μα αυτό στα αστέρια δεν άρεσε καθόλου και παραπονέθηκαν στον Κύριο του Ουρανού. Εκείνος αποφάσισε ότι για δεκαπέντε ημέρες από τις παραμονές των Χριστουγέννων μέχρι και τη Μεγάλη Γιορτή των Νερών, ορισμένα αστέρια, όσα και τα δέντρα των κήπων των ανθρώπων θα στολίζουν όχι τον ουρανό αλλά τις κορυφές των δέντρων.

 


Έτσι λοιπόν γινόταν κάθε χρονιά.. και τα αστέρια στόλιζαν τα δέντρα των ανθρώπων. Μέχρι που μια χρονιά μια νεράιδα έκανε λάθος στο μέτρημα και ξέχασε.. ένα δέντρο. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων αποφάσισε ότι δεν πρέπει αυτό το έλατο να μείνει χωρίς αστέρι. Έτσι η νεράιδα θα έπρεπε να πάρει τη θέση του αστεριού. Οι άλλες νεράιδες τη λυπήθηκαν αλλά εκείνη δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Μετά από δεκαπέντε ημέρες αφού πέρασαν οι γιορτές και όταν οι νεράιδες απελευθέρωσαν τα αστέρια, η νεράιδα μπορούσε πια να αφήσει τη θέση της πάνω στο έλατο. Μα όταν την ρώτησαν πώς πέρασε αυτές τις μέρες που δεν μπορούσε να πετάξει όπου ήθελε, εκείνη χαμογέλασε και είπε ότι θα το ξανακάνει και του χρόνου. Και πράγματι το έκανε..

 

Δεν είπε σε κανένα το μυστικό της.. μα εγώ θα σας το πω! Εκείνες τις ημέρες που η Νεράιδα πέρασε πάνω στο έλατο, βίωσε τις όμορφες, ζεστές στιγμές της οικογένειας. Μύρισε τις μυρωδιές των σπιτικών γλυκών, άκουσε τις ιστορίες για καλικάντζαρους, γέλασε και χάρηκε με τα παιχνίδια των παιδιών. Έζησε τέτοιες στιγμές αγάπης που δεν είχε συναντήσει ποτέ και τις βρήκε σε μια οικογένεια..


Αυτή η ιστορία του συγγραφέα Μάνου Κοντολέων θυμίζει σε όλους τη μαγεία των χριστουγέννων, μέσα από ένα παραμύθι. Χωρίς να μπαίνει σε λεπτομέρειες για ήθη και έθιμα και χωρίς να περιγράφει καταστάσεις και προετοιμασίες. Γιατί Χριστούγεννα είναι αυτό… να είσαι κοντά σε αυτούς που αγαπάς και να κάνεις απλά πράγματα όπως να στολίζεις ένα δέντρο, να τυλίγεις ένα δώρο ή να κάνεις μερικούς κουραμπιέδες για να τους ευχαριστήσεις. Τον τελευταίο καιρό ακούω πολλούς να λένε.. ‘’φέτος δεν έχω όρεξη να στολίσω δέντρο ή να φτιάξω γλυκά… δεν μου αρέσουν πια τα Χριστούγεννα’’ και λυπάμαι πολύ. Επειδή Χριστούγεννα δεν είναι το στολισμένο δέντρο.. Είναι οι οικογενειακές στιγμές αγάπης που εκείνη τη περίοδο τις νοιώθεις πιο έντονα και θέλεις να τις γιορτάσεις.


Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί χαρακτηριστικά του λαϊκού παραμυθιού, μας συστήνει τις νεράιδες σαν ευαίσθητα παιχνιδιάρικα πλάσματα και δημιουργεί το κλίμα μιας μαγικής ιστορίας. Η αφήγηση είναι τόσο ομαλή που δεν σου φαίνεται υπερβολική η πλοκή.

Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι από την Κατερίνα Βερούτσου, η οποία έφτιαξε λυγερόκορμες νεράιδες με φτερά από τούλι, να πετούν στον ουρανό για να μαζέψουν τα αστέρια. Αν υπάρχουν νεράιδες νομίζω κάπως έτσι θα είναι. Πανέμορφες ζωγραφιές, που πραγματικά αποτελούν έργα τέχνης.
Η ιστορία απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Πληροφορίες για τον Μάνο Κοντολέων μπορείτε να διαβάσετε στο αφιέρωμα  http://goo.gl/ufLRu του Παραμυθητή.
Μπορείτε να διαβάσετε το παραμύθι Νεράιδα πάνω στο έλατο εδώ  http://goo.gl/YFj0E

Καλή ανάγνωση!
Continue reading >>

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Βιβλιοθήκη:Βράδυ στη γη

0 σχόλια
Το βράδυ της παραμονής Πρωτοχρονιάς, όλοι εμείς τα μεγάλα παιδιά... κρατούμε ζωντανό το μύθο του Άη Βασίλη και ξεδιψάμε τη λαχτάρα των μικρών παιδιών για δώρα.
 
Τον συμπονάμε για το μεγάλο ταξίδι του στη γη... ο καημένος έχει ξεκινήσει από τη παραμονή Χριστουγέννων να μοιράζει δώρα... και του αφήνουμε και κουραμπιεδάκια δίπλα στο δέντρο μας.
 
Τα μικρά παιδιά δεν τα απασχολεί και πολύ που μένει ο Άη Βασίλης, τι άλλες ονομασίες μπορεί να έχει και από που κρατά η σκούφια του... Οι μεγάλοι ψάχνουν, αναρωτιούνται που, πως, γιατί... μέχρι και ραντάρ επιστρατεύουν για να παρακολουθήσουν τον Άη Βασίλη.
 
...Μάλλον γιατί, ενώ λένε ότι ξέρουν πως δεν υπάρχει Άη Βασίλης .. εύχονται να υπάρχει!
 
Θέλουμε να πιστεύουμε, σε αυτόν τον τροφαντό γεράκο που είναι φορτωμένος με δώρα, και χωρίς καμία βοήθεια φέρνει εις πέρα το έργο του.. να μοιράσει χαρά στα πέρατα της Γης.  
 
Η πιο συμπαθητική φιγούρα του Άη Βασίλη βρίσκεται φέτος στο βιβλίο του Βασίλη Κουτσιαρή.. ''Βράδυ στη γη''
Εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
 
 Με μια λιτή περιγραφή, ιδανική για παιδιά από 3 ετών και με μια πολυδιάστατη εικονογράφηση, ξεδιπλώνεται ο ανθρώπινος χαρακτήρας του Άη Βασίλη.
Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, ο ήρωας μας είναι αρκετά αγχωμένος και λίγο γκρινιάρης (μάλλον δεν πέρασε όπως θα ήθελε αυτή τη χρονιά!). Ξεκινάει από το εργαστήρι του, ολομόναχος, οι βοηθοί του δεν τον βοηθάνε, οι τάρανδοι τον προσγειώνουν λίγο άτσαλα στη στέγη ενός σπιτιού και εκείνος δύσκολα χωράει στη καμινάδα.
Νοιώθει όμως καλύτερα όταν βλέπει ένα ανοιχτό βιβλίο στο πάτωμα, και σίγουρα τα χαμόγελα των παιδιών που τον περιμένουν, τον κάνουν να βρίσκει το χαμένο του κουράγιο. Η θέληση του όμως απογειώνεται όταν οι μεγάλοι μέσα από τη δυσπιστία τους, πεισμώνουν τη προσπάθεια του.
 
 
 Ο συγγραφέας Βασίλης Κουτσιαρής έγραψε μια πολύχρωμη ιστορία που κάνει τον Άη Βασίλη, δικό μας άνθρωπο. Τα λόγια του γλυκά, περιβάλλονται από πανέμορφες και ζωηρές εικόνες της Αιμιλίας Κονταίου. Κείμενο και εικονογράφηση, δένουν εκπληκτικά. Το βιβλίο ανήκει στα χέρια ενός μικρού παιδιού, που μπορεί να αφηγηθεί την ίδια ιστορία καθώς ξεφυλλίζει τις είκονες του. Αυτό που ξεχώρισα ήταν το λεπτό χιούμορ της αφήγησης. Επίσης, όπως συμβαίνει και με άλλα βιβλία του Βασίλη Κουτσιαρή, ο λόγος του δεν είναι φορτωμένος και η λιτή του αφήγηση αφήνει το περιθώριο να συμπληρώσεις τα λόγια του. Έτσι με ένα τρόπο συμμετέχεις στην ιστορία του.
 
 
Ο Άη Βασίλης είναι το πνεύμα του αλτρουϊσμού που φυτρώνει μέσα μας κάθε χριστουγεννιάτικη περίοδο.
Κίνητρα, ελπίδα, θέληση, είναι νομίζω τα εφόδια που χρειαζόμαστε όλοι για να ξεκινήσουμε την ολοκαίνουργια χρονιά. 
Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς κρατήστε το μύθο του Άη Βασίλη ζωντανό.. Πείτε "Του χρόνου πάλι!'' και δείτε τον καθώς ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό.
 
Καλή ανάγνωση!
Continue reading >>

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

Μπαμπαδο..διαβάσματα: Οι Αστερίες του Ουρανού!

0 σχόλια

Πλησιάζει. Νιώθω την ανάσα του να χαιδεύει
τον γεμάτο άλατα αυχένα μου
και τους συνειδησιακούς ενοχικούς του ψιθύρους να βασανίζουν τα αυτιά μου.
Πάλι Χριστούγεννα μου λέει. Πάλι δέντρα, πάλι δώρα,
και πάλι κρίση. Λάθος  του λέω. Μόνιμα κρίση.
Βλέπεις αυτή η τελευταία  αιωρείται καθ όλη
την διάρκεια του έτους ως βάκιλος στην ατμόσφαιρα. Πάρα ταύτα όμως εγώ κάτι παθαίνω.
Αν είχε και πανσέληνο πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μου άρεσε
το τελικό αποτέλεσμα αλλά πάντως κάτι παθαίνω.
Θες το ότι έχω τρία παιδιά, θες το ό,τι κάνω εγώ
από μόνος μου για τρία τουλάχιστον παιδιά, κάτι παθαίνω.

Οταν ήμουν μικρός πίστευα ότι τα αστέρια στον ουρανό γίνονταν περισσότερα αυτές τις μέρες.
Και οταν η γιαγιά μου, μου μίλησε για την ιστορία ενός φτωχού ψαρά που μάζευε όλους τους αστερίες που καρφιτσωνόντουσαν στα δίκτυα του αλλά δεν τους πετούσε με σκοπό να φωτίσει με αυτούς  τον ουρανό την μέρα των χριστουγέννων σαν δώρο για τα παιδιά του και τη γυναίκα του, πέρασα μία μακρά περίοδο πιστεύοντας ότι τα αστέρια είναι μικροί νεκροί αστερίες.
Ακόμα και τώρα καμιά φορά  το πιστεύω, έτσι σαν πρώτη σκέψη, μόλις το βλέμμα μου συναντηθεί με τον ουρανό των Χριστουγέννων. Όταν ο ψαράς της ιστορίας μας φώτιζε την νύχτα, την  μία και μοναδική, έπαιρνε την οικογένειά του,
και βγαίναν έξω στην αυλή,
(ευτυχώς το νησί μας ήταν απ' την μεριά του Λιβυκού
άρα δεν έκανε δα και το τόσο κρύο
για ρομαντζάδα Δεκέμβρη μήνα),
και  παρατηρούσαν τα αστέρια.
Αυτό ήταν και το δέντρο τους εκείνη την εποχή.
Που χρήματα για στολίσματα και δώρα.
Αυτη η νύχτα ήταν όλη και όλη τους η γιορτή.
Μια γιορτή γεμάτη αγάπη. Και η αλήθεια είναι ότι ποτέ μα ποτέ δεν άκουσα τα παιδιά του να παραπονεθούν
ότι δεν περνούσαν  ευτυχισμένα Χριστούγεννα. 
Τώρα βέβαια το να κάνω κάτι αντίστοιχο με τα τρία μου βλαστάρια, στο κέντρο της Αθήνας πάνω σε μία ταράτσα περικυκλωμένος από ηλιακούς και κεραίες τηλεοράσεων μάλλον θα είχε ως αποτέλεσμα την άμεση εισαγωγή μου σε κανένα άσυλο χρονίων ψυχικών νοσημάτων.
Ασε δε που ποτέ δεν έμαθα πως πετάς τους αστερίες
στον ουρανό και  πως αυτοί κολάνε.
Πέθανε η γιαγιά, μεγάλωσα και  εγώ άστα να πάνε.
Χάθηκε η μαγεία και πήρε το μυστικό μαζί της.
Ο μικρός μου γιός όμως έχει ήδη αρχίσει να ανυπομονεί. Φταίω και εγώ λίγο γιατί όλο κάνω τον βαριεστημένο και όλο ψιλοπετάω  ατάκες του στυλ «πω πω τι δουλειά και αυτό το στόλισμα του δέντρου» ή « Μωρέ μπας και να μην στολίσουμε φέτος? Που να το κατεβάζω τώρα απο το πατάρι. Δεν βρίσκω και την σκάλα» ικανές για να τον κάνουν να αντιδράσει και να ανταπαντήσει με την αποστομωτική ατάκα « Όχι μπαμπά θα το στολίσουμε. Που θα βάλει ο Αι Βασίλης τα δώρα?»
«Ναι  μου 'ρχεται να του πω. Αλλά με τι; Πέρυσι το στολίσαμε με ροδέλες  πορτοκάλια και κανέλλα. Φέτος με τι; Με λεμόνια και μπανάνες;»
Και εδώ μπαίνει ο ψαράς, αλλιώς ...θα πήγαινε τσάμπα τόση εισαγωγή.
Πας λοιπόν στο κατάστημα της αδελφής σου με είδη δώρων και στολισμού και την πείθεις να σου χαρίσει  μια σακούλα αστερίες.
Αγοράζεις σπρέυ και ενημερώνεις τον μικρό ότι ήρθε η ώρα που τόσο καιρό λαχταρούσε. Να βάψει το σύμπαν. Ο μικρός στην ιδέα ότι θα βάψει κάτι, το ο,τιδήποτε, κρέμεται αποσβολωμένος από τα χείλη σου ακριβώς  όπως οι πιστοί στον Μωυσή, όταν αυτός κατέβαινε από το βουνό γκαβατζωμένος τις δέκα εντολές .
Απλώνεις τους αστερίες  πάνω σε κάτι που δεν θες
π.χ. ύφασμα, κουρτίνες στο χρώμα που μισούσε κ.λ.π.
σε ανοικτό χώρο.
 
Σιγουρεύεσαι ότι το στόμιο του σπρέυ
είναι στην σωστή πλευρά και αρχίζει το γλέντι.

 
Ούτε σε λούνα πάρκ να τον πήγαινα. Τσακώθηκε πάνω από δυό φορές με την ξαδέλφη του που το μυρίστηκε και ήθελε και αυτή να βάψει. Με απείλησε κάνα δυο ακόμα ότι αν της επιτρέψω να βάψει θα δω εγώ. Εγώ της επέτρεψα. Και μετά δεν είδα τίποτα. Απλώς ηρέμησε. Την περισσότερη ώρα μου την πέρασα στο  να παρακολουθώ επίμονα  το στόμιο  του σπρέυ προσπαθώντας να εξηγήσω στα πιτσιρίκια ότι  όταν λέμε χρυσό παιδί αυτό δεν έχει να κάνει με το χρώμα του αλλά με τις πράξεις του.
 Μετά το στέγνωμα ακολούθησε το εύκολο κομμάτι.
Δέσιμο με κλωστή και .......
.......φυσικά το στόλισμα.


 
  Κάπου εδώ τελειώνει και η δική μου ιστορία με τα παιδιά.

Δεν τελειώνει όμως εδώ και η ιστορία του ψαρά.
 
Η γιαγιά συνέχιζε την αφήγηση. Και έτσι όταν τα χρόνια περάσαν η μοίρα το έφερε να χαθεί η γυναίκα του πρωταγωνιστή μας. Κάθε χρόνο όμως την μέρα των Χριστουγέννων, όταν αυτός πετούσε τα άστρα στον ουρανό, η αγαπημένη του  από εκεί ψηλά, έκλεβε τις ουρές από τους κομήτες και ζωγράφιζε με τις τροχιές τους τον ουρανό , σημάδι ότι τους εβλεπε και τους σκεφτόταν.
Με αυτό τον τρόπο η οικογένεια έμενε ενωμένη.
Το δέντρο μας λοιπόν, εν κατακλείδι τιμής ένεκεν στον ψαρά των παιδικών μου χρόνων και στην οικογένεια του, κατέληξε κάπως έτσι.

Ενωμένοι και φέτος λοιπόν.

Χρόνια πολλά!
 
Το άρθρο έγραψε ο Ξυλάς... ένας μπαμπάς τριών παιδιών
που αρνείται να μείνει «μετεξεταστέος» στην ζωή των παιδιών του.
 
Continue reading >>
 

Παραμυθητής - Copyright  © 2012 All Rights Reserved | Design by OS Templates Converted and modified into Blogger Template by BTDesigner | Back to TOP