Βιβλιοθήκη: Νεράιδα πάνω στο έλατο

«Φτάνουν όπου να ΄ναι οι γιορτές
Νεράιδες το καθήκον σας καλεί
Τα σπίτια των ανθρώπων θα ΄χουνε γιορτή
Να τα στολίσουμε ελάτε όλοι μαζί

Τα δέντρα περιμένουν στις αυλές
Τ’ αστέρια λάμπουνε ψηλά
Νεράιδες ανοίχτε τα φτερά
Οι κήποι να γεμίσουνε χαρά.»

Αυτό τραγουδούσε το Πνεύμα των Χριστουγέννων καθώς πλησίαζαν οι γιορτές του Δεκέμβρη, για να καλέσει τις νεράιδες να ανέβουν στον ουρανό, να πάρουν τα αστέρια για να στολίσουν τα δέντρα των κήπων των ανθρώπων. Έτσι οι νεράιδες που τους αρέσει να πετούν ψηλά και να παιχνιδίζουν στον ουρανό, έπαιρναν τα αστέρια. Μα αυτό στα αστέρια δεν άρεσε καθόλου και παραπονέθηκαν στον Κύριο του Ουρανού. Εκείνος αποφάσισε ότι για δεκαπέντε ημέρες από τις παραμονές των Χριστουγέννων μέχρι και τη Μεγάλη Γιορτή των Νερών, ορισμένα αστέρια, όσα και τα δέντρα των κήπων των ανθρώπων θα στολίζουν όχι τον ουρανό αλλά τις κορυφές των δέντρων.

 

Έτσι λοιπόν γινόταν κάθε χρονιά.. και τα αστέρια στόλιζαν τα δέντρα των ανθρώπων. Μέχρι που μια χρονιά μια νεράιδα έκανε λάθος στο μέτρημα και ξέχασε.. ένα δέντρο. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων αποφάσισε ότι δεν πρέπει αυτό το έλατο να μείνει χωρίς αστέρι. Έτσι η νεράιδα θα έπρεπε να πάρει τη θέση του αστεριού. Οι άλλες νεράιδες τη λυπήθηκαν αλλά εκείνη δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Μετά από δεκαπέντε ημέρες αφού πέρασαν οι γιορτές και όταν οι νεράιδες απελευθέρωσαν τα αστέρια, η νεράιδα μπορούσε πια να αφήσει τη θέση της πάνω στο έλατο. Μα όταν την ρώτησαν πώς πέρασε αυτές τις μέρες που δεν μπορούσε να πετάξει όπου ήθελε, εκείνη χαμογέλασε και είπε ότι θα το ξανακάνει και του χρόνου. Και πράγματι το έκανε..

 

Δεν είπε σε κανένα το μυστικό της.. μα εγώ θα σας το πω! Εκείνες τις ημέρες που η Νεράιδα πέρασε πάνω στο έλατο, βίωσε τις όμορφες, ζεστές στιγμές της οικογένειας. Μύρισε τις μυρωδιές των σπιτικών γλυκών, άκουσε τις ιστορίες για καλικάντζαρους, γέλασε και χάρηκε με τα παιχνίδια των παιδιών. Έζησε τέτοιες στιγμές αγάπης που δεν είχε συναντήσει ποτέ και τις βρήκε σε μια οικογένεια..

Αυτή η ιστορία του συγγραφέα Μάνου Κοντολέων θυμίζει σε όλους τη μαγεία των χριστουγέννων, μέσα από ένα παραμύθι. Χωρίς να μπαίνει σε λεπτομέρειες για ήθη και έθιμα και χωρίς να περιγράφει καταστάσεις και προετοιμασίες. Γιατί Χριστούγεννα είναι αυτό… να είσαι κοντά σε αυτούς που αγαπάς και να κάνεις απλά πράγματα όπως να στολίζεις ένα δέντρο, να τυλίγεις ένα δώρο ή να κάνεις μερικούς κουραμπιέδες για να τους ευχαριστήσεις. Τον τελευταίο καιρό ακούω πολλούς να λένε.. ‘’φέτος δεν έχω όρεξη να στολίσω δέντρο ή να φτιάξω γλυκά… δεν μου αρέσουν πια τα Χριστούγεννα’’ και λυπάμαι πολύ. Επειδή Χριστούγεννα δεν είναι το στολισμένο δέντρο.. Είναι οι οικογενειακές στιγμές αγάπης που εκείνη τη περίοδο τις νοιώθεις πιο έντονα και θέλεις να τις γιορτάσεις.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί χαρακτηριστικά του λαϊκού παραμυθιού, μας συστήνει τις νεράιδες σαν ευαίσθητα παιχνιδιάρικα πλάσματα και δημιουργεί το κλίμα μιας μαγικής ιστορίας. Η αφήγηση είναι τόσο ομαλή που δεν σου φαίνεται υπερβολική η πλοκή.

Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι από την Κατερίνα Βερούτσου, η οποία έφτιαξε λυγερόκορμες νεράιδες με φτερά από τούλι, να πετούν στον ουρανό για να μαζέψουν τα αστέρια. Αν υπάρχουν νεράιδες νομίζω κάπως έτσι θα είναι. Πανέμορφες ζωγραφιές, που πραγματικά αποτελούν έργα τέχνης.

Η ιστορία απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Πληροφορίες για τον Μάνο Κοντολέων μπορείτε να διαβάσετε στο αφιέρωμα  http://goo.gl/ufLRu του Παραμυθητή.
Μπορείτε να διαβάσετε το παραμύθι Νεράιδα πάνω στο έλατο εδώ  http://goo.gl/YFj0E

Καλή ανάγνωση!

Continue reading >>

Βιβλιοθήκη:Μια άλλη μέρα θα νικήσεις εσύ!

"Η αληθινή ζωή είναι γεμάτη χαρές και λύπες. Άλλοτε είμαστε πρώτοι στο ένα, άλλοτε στο άλλο. Σαν τις μέρες και τις νύχτες. Βλέπεις, θα βραδιάσει, αλλά μετά θα ξημερώσει. Τώρα χάνεις, αλλά μια μέρα θα κερδίσεις".

 

Σκέφτομαι συχνά, πως να παρηγορήσω τα παιδιά που κατεβάζουν το κεφάλι όταν στενοχωριούνται που έχασαν στο παιχνίδι. Ευτυχώς στα παιδιά είναι πιο εύκολο να εξηγήσεις ότι στα παιχνίδια υπάρχουν οι νικητές και αυτοί που δεν είναι οι νικητές. Βλέπεις η αθωότητα τα βοηθά να βλέπουν τα πράγματα πιο θετικά, και ίσως η λύπη είναι πιο αληθινή, άρα αντιμετωπίσημη. "Μια άλλη μέρα θα νικήσεις εσύ!'', φτάνει να τους πεις, και τότε τα προσωπάκια τους θα λάμψουν.

 

Άντε τώρα να παρηγορήσεις έναν ενήλικα που δεν είναι νικητής! Θα μου πεις βέβαια ότι δεν έχασε σε ίδιο επιπέδου παιχνίδι όπως ένα παιδί, έτσι δεν είναι; Αμ δε!

 

Η αποδοχή της ήττας, είναι πιο δύσκολη. Σημασία έχει να αποδέχεσαι το αποτέλεσμα ανεξάρτητα από την προσπάθεια σου και να ξεπερνάς τον εαυτό σου σε όλα τα στάδια του παιχνιδιού.

Δύο κάστορες λοιπόν, ο Πέτρος και ο αδερφός του ο Άρης ανταγωνίζονται καθημερινά στα παιχνίδια τους. Ο μικρός Πέτρος χάνει συνέχεια από τον αδερφό του τον Άρη. Η λύπη του Πέτρου είναι μεγάλη όπως και η κομπορρημοσύνη του Άρη. Ο Πέτρος περιμένει πώς και πώς την ημέρα που θα φωνάξει κι αυτός «Σε πέρασα». Όμως όταν θα έρθει αυτή η μέρα, ο μικρός κάστορας θα ξεπεράσει τον εαυτό του και τότε θα νικήσει πραγματικά.

 

Η συγγραφέας Μαρία Παπαγιάννη, μας αφηγείται μια μικρή διδακτική ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά. Η λιτή αφήγηση, χωρίς φτιασιδώματα, με κερδίζει. Η εικονογράφηση της γνωστής Εύας Θάρλετ είναι ιδιαίτερη. Το φόντο είναι απλό με μεγάλες φόρμες που γεμίζουν τις σελίδες, ενώ ξεχωρίζουν οι μικρές χαριτωμένες φιγούρες των ηρώων.

 

Το βιβλίο Μια άλλη μέρα θα νικήσεις εσύ! κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, και αξίζει να το διαβάσετε στα παιδιά σας.

Continue reading >>

Βιβλιοθήκη: Πώς να γράψεις το δικό σου βιβλίο!

Αν στους μικρούς σας αναγνώστες, αρέσει να σκαρώνουν ιστορίες τότε υπάρχει ένα βιβλίο που θα τους βοηθήσει!

Το βιβλίο ''Πώς να γράψεις το δικό σου βιβλίο'',  βοηθάει παιδιά από 8 ετών να γράψουν τη δική τους ιστορία. Με συμβουλές και τεχνικές βοηθάει τους μικρούς επίδοξους συγγραφείς να οργανώσουν τη σκέψη τους, να βάλουν σε σειρά τις ιδέες τους και να γράψουν τη δική τους ιστορία!

 

Με απλό λόγο, πολύ ωραία χρώματα, ζωγραφιές και όμορφη βιβλιοδεσία, αυτό το τετράδιο είναι πολύ προσιτό στα παιδιά. Με ευχάριστο ξεφύλλισμα, μπορούν να πάρουν ιδέες για να γράψουν τη δική τους ιστορία μυστηρίου ή περιπέτεια με ζώα, μια ιστορία κόμικ ή πως να γράψουν για περιστατικά που έχουν ζήσει.

εικόνες από την αγγλική έκδοση

Δίνει στα παιδιά με κεφάτο τρόπο, οδηγίες για να περιγράψουν τις ήρωες τους, να προσθέσουν ενδιαφέροντα στοιχεία στις ιστορίες τους και φυσικά τους φανερώνει πόσο σπουδαίο είναι να ζωντανεύουν οι ιστορίες τους στο χαρτί. Βεβαίως, αποτελεί ένα εξαιρετικό βοήθημα για τα παιδιά δημοτικού, στο θέμα της Έκθεσης Έκφρασης.

εικόνα από την αγγλική έκδοση

Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στην ελληνική γλώσσα από την Ελένη Μπακογεώργου και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη. Γράψτε λοιπόν, τις δικές σας ιστορίες!

Καλή ανάγνωση!

 

 

Continue reading >>

Βιβλιοθήκη:Ύαινες

Η Μάρθα 16 ετών, αφού έκαψε το σπίτι της και καταδιώχθηκε από τα μέλη μιας συμμορίας, πέρασε το πρώτο βράδυ της Χρεοκοπίας στη σκιά του Παρθενώνα.

"Χρεοκοπία. Τέλος! Κλείσαν οι τράπεζες,

όσοι προλάβαν φύγαν και όσοι μείναμε

εδώ θα ψηθούμε. Κλείσαν και το αεροδρόμιο.

Στο κέντρο, λένε, τα σπάνε.

Ανοίγουν τράπεζες, μπαίνουν σε δημόσιες

υπηρεσίες και τις καίνε''
(απόσπασμα από το βιβλίο)

Σας φαίνεται τραγικό;

Ο συγγραφέας άρχισε να γράφει  το μυθιστόρημα Ύαινες το 2010, και εκδόθηκε το Φεβρουάριο του 2011. Είναι Ιανουάριος του 2013, και μας φαίνεται οικεία αυτή η εικόνα.

Όχι δεν είναι προφητεία, ή απαισιοδοξία, απλά ενδεχόμενο..

Η Μάρθα, παιδί πλούσιων γονιών, ''απελευθερώνεται'' από αυτή τη σύμβαση και βγαίνει στους δρόμους για να βρει το δικό της δρόμο. Γνωρίζει την Τάνια, τον Μιχάλη, ανακαλύπτει την ιστορία της Ισμήνης Τοπόλη, βρίσκει τη φιλία στο πρόσωπο της Σύλβιας και ξαναγνωρίζει τον Σίμο. Η περιπλάνηση μιας έφηβης στους άγριους δρόμους της Αθήνας, εκεί που εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, ο κόσμος έχει τρελαθεί και έχει επιστρέψει στα βασικά ένστικτα του.

Υπάρχουν οι λύκοι αυτοί που κατασπαράζουν και καταστρέφουν και οι ύαινες, αυτοί που λεηλατούν ό,τι έχει απομείνει. Η Μάρθα ξεκινάει το ταξίδι της στην Αθήνα, αλλά ξεκινά και ένα εσωτερικό ταξίδι στον εαυτό της. Μαθαίνουμε για τη ζωή της, για τον χαρακτήρα, τη προσωπικότητα της. Την παρατηρούμε να χτίζει τις πεποιθήσεις της και να τις υπερασπίζεται πολύ αποφασιστικά και γενναία.

Διάλεξα ένα απόσπασμα για σας:

''Τι είναι το φύλο, τελικά, και γιατί το αφήνουμε
να μας προσδιορίζει τόσο πολύ;
Είναι μια αναλλοίωτη ταυτότητα ή μια
ταυτότητα που διαμορφώνεται στο χρόνο;
Και σε ποιά βάση κινείται κάποιος
που φέρει τόσο έντονα το φύλο του;

Τόσο έντονα (και τόσο ξαφνικά),
που το έχει φοβηθεί;''

Διαβάστε το πρώτο κεφάλαιο με τους ήχους  του τραγουδιού Smack my bitch up των Prodigy, και παρακολουθήστε την Μάρθα να φτιάχνει προσεκτικά μια βόμβα μολότωφ για να καταστρέψει αυτό που πιστεύει ότι δεν της ταιριάζει. Τελικά θα έρθει η απελευθέρωση. Μπορεί να φαίνεται σκοτεινό το μυθιστόρημα και έτσι είναι αλλά έχει αισιόδοξο τέλος και φωτεινή εξέλιξη, καθώς όλοι οι ήρωες αγωνίζονται μέχρι τέλος.

Στις 218 σελίδες του μυθιστορήματος, παρακολουθούμε τις κινήσεις της ηρωίδας που λες και ξεπετάχθηκε από κινηματογραφική ταινία. Στο φόντο οι πολιτικές αναταραχές διαρκούν 8 μήνες αλλά εμείς παρακολουθούμε τη δράση των ηρώων λιγότερο από ένα μήνα. Σε πολλά σημεία ο συγγραφέας, γράφει σαν να πρόκειται για σενάριο ταινίας. Αυτό με ξένισε αρκετά όσο το διάβαζα, γιατί θα ήθελα να μην ήταν τόσο κοφτός στις περιγραφές. Αλλά τελικά, στο τέλος ο αναγνώστης παίρνει την απάντηση του.. και όταν τελειώσει το βιβλίο λέει: ''Αα γι' αυτό!'' Δεν θα σας πω γιατί.. να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Αυτή η διαπίστωση πάντως για μένα σημαίνει ότι συγγραφέας δεν είναι κάποιος που γράφει ωραίες ιστορίες αλλά εκείνος που έχει την άνεση να χρησιμοποιεί τεχνικές του λόγου που σε ταξιδεύουν σε υποθέσεις και διαπιστώσεις, και όταν φτάνεις στην τελική εκδοχή να νομίζεις ότι είναι δικό σου κατόρθωμα.
Οι Ύαινες είναι το δεύτερο σκέλος  μιας άτυπης τριλογίας που ξεκίνησε με το ''Κάπου να ανήκεις'' και συνεχίζεται με το ''Ζωή σαν ασανσερ''. Η τριλογία κινείται στον άξονα της εφηβείας, της ανακάλυψης του εαυτού, του αυτοπροσδιορισμού και πως η κοινωνία μπορεί να απροσανατολίσει το άτομο, να στρεβλώσει την ''ενηλικίωση'' του προκειμένου να το ένταξει ή καλύτερα να το αφομοιώσει.

Αν θα θέλαμε να επιχειρήσουμε μια σύγκριση με το Κάπου να ανήκεις, θα έλεγα ότι και στα δύο εκφράζεται έντονα ο συναισθηματικός κόσμος των ηρώων, πολύ έντονα και με έμφαση. Επίσης, έχουν και τα δύο αναφορές σε μουσικές που δένονται με το κείμενο. Έτσι το διάβασμα του γίνεται βίωμα.

Το βιβλίο Ύαινες, το βρήκα αισιόδοξο και το τέλος εντελώς ικανοποιητικό. Το τέλος του Κάπου να ανήκεις με άφησε άφωνη. Διαβάστε για το βιβλίο Κάπου να ανήκεις εδώ.

Όταν πιάνω στα χέρια μου βιβλίο του Μανδηλαρά, δεν μπορώ να το αφήσω, πρέπει να το τελειώσω σε μια μέρα. Μέσα στο παλμό της σύγχρονης εποχής γράφει λογοτεχνία για νέους.

Παρακολουθήστε τον συγγραφέα Φίλιππο Μανδηλαρά, σε ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, να μιλάει για το βιβλίο του ''Ύαινες''.

 Καλή ανάγνωση!

 

Continue reading >>

Βιβλιοθήκη:Εκείνα τα Χριστούγεννα ήρθαν τα κάτω πάνω!

''Κάτω από τη γη, εκεί που οι ρίζες
των δέντρων δε φτάνουν,
εκεί που το φως του ήλιου δε φωτίζει,
εκεί που δεν ακούγονται τα τζιτζίκια
όταν τζιτζικίζουν, τα κοκόρια όταν κοκορίζουν,
τα σκυλιά όταν γαβγίζουν, τα παπιά
όταν παπίζουν και τα μωρά όταν
κλαίνε, ζούσε ένα μικρό αγόρι...''
Ο Νέιθαν είναι ένα αγόρι

διαφορετικό από τα άλλα!

Του αρέσει το διάβασμα,
θέλει να μαθαίνει καινούργια πράγματα,
του αρέσει να είναι καθαρός,

δεν βρίζει, δε σπρώχνει και δεν κάνει σκανταλιές!

Του αρέσουν τα τραγούδια και η ζωγραφική.

Ωστόσο, βιώνει τη περιθωριοποίηση

απο τους συμμαθητές του.

Επειδή είναι διαφορετικός.

Βλέπετε ο Νέιθαν είναι ένα καλό καλικαντζαράκι!

Δεν μοιάζει με τα άλλα καλικαντζαράκια.

Αυτά που ανεβαίνουν στη γη κάθε Χριστούγεννα

και πειράζουν τους ανθρώπους.

Αλήθεια ξέρετε γιατί οι καλικάντζαροι,

κάνουν σκανταλιές;

Ξέρετε την ιστορία για το μεγάλο

δέντρο της ζωής που στηρίζει τη Γη.

Ο παππούς του Νέιθαν λέει ότι τα παλιά χρόνια

οι άνθρωποι εκμεταλλεύτηκαν τους καλικάντζαρους

και τους έκλεψαν τις πολύτιμες πέτρες

που για αυτούς ήταν ιερές καθώς έδιωχναν

τα κακά πνεύματα, για να τα βάλουν σε κοσμήματα!

Οι μέρες για τα Χριστούγεννα πλησιάζουν

και δυστυχώς ο Νέιθαν δεν θα καταφέρει

να μείνει κάτω από τη γη.

''Κανέναν δε φοβόμαστε

Στη γη θα ταξιδέψουμε

Τη νύφη θα χορέψουμε

Και τον γαμπρό θα δέσουμε''.

Ενώ βρίσκονται σε ένα σπίτι

και όλοι εκτός το Νέιθαν κάνουν σκανταλιές,

θα τους πάρουν χαμπάρι και ένας τραυματισμός

θα τον αφήσει πίσω μια ολόκληρη χρονιά. 

Ο Νέιθαν θα γνωρίσει την Έλλη,

θα μάθει πολλά καινούργια πράγματα,

θα τον πάρει μαζί του στο σχολείο,

θα δει για πρώτη φορά τη θάλασσα

και θα θαυμάσει τις φάσεις του φεγγαριού.

Ο Νέιθαν τότε θα καταλάβει ότι δεν είναι

όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, υπάρχουν καλοί και κακοί.

Όπως δεν είναι όλα τα καλικαντζαράκια

ίδια, υπάρχουν καλά και κακά.

Και όταν έρθει η στιγμή να επιστρέψει

κάτω από τη γη, τότε πρέπει να μεταφέρει

αυτό το μήνυμα και στους άλλους.

Άραγε θα τους πείσει;
Από το βιβλίο σας διάλεξα ένα απόσπασμα:
''Παππού, κουράζομαι στις ανηφόρες. Και με το πατίνι
μου όταν τρέχω, προτιμώ τις κατηφόρες''.
''Αγόρι μου, στη ζωή ένας δρόμος υπάρχει.
Ο ανήφορος. Κανείς άλλος.
Ούτε στρωτός ούτε ούτε κατηφόρα.''

Τα καλικαντζαράκια της συγγραφέως

Μαρίας Παπαγιάννη έχουν πολλά

ανθρώπινα χαρακτηριστικά. 

Υπάρχουν διάφοροι χαρακτήρες,

ο σοφός παππούς, η στοργική μαμά,

τα πειραχτήρια συμμαθητές,

αυτός που το παίζει αρχηγός-νταής,

γιατί έχει μόνο μυϊκή δύναμη.

Και κάπου εκεί αυτό,  που δεν αφήνει

τα ιδανικά του και τα πιστεύω του,

και δεν ακολουθεί τη μάζα,

είναι αυτός που είναι πιο κοντά στην αλήθεια.

Εκτός την διαφορετικότητα και η ανάδειξη της φιλίας,

είναι από τα σημεία που ξεχωρίζουν στην ιστορία.

Αυτή την ιστορία την απόλαυσα επειδή πιστεύω

πολύ στην αξία της διαφορετικότητας.

Η ισοπεδοποίηση και η τάση ''να ακολουθούμε''

έτσι απλά γιατί ''αυτό γινόταν πάντα''

μας εμποδίζει να βελτιωθούμε,

να γίνουμε καλύτεροι.

Οφείλουμε να ψάχνουμε

και να μαθαίνουμε όλες τις πτυχές

της αλήθειας και της πραγματικότητας.

Μια ιστορία που δεν διαβάζεται

μόνο τα Χριστούγεννα!

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών

και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Υπάρχει μια πολύ καλή ισορροπία

ανάμεσα στο κείμενο και την εικονογράφηση,

έτσι πολύ μικρά παιδιά δεν θα βαρεθούν την ιστορία.

Επίσης, σε μερικά σημεία του κειμένου

υπάρχουν στιχάκια που παραπέμπουν

σε καλικαντζαρο-σκανταλιές!

Η εικονογράφηση είναι του Πέτρου Χριστούλια.

Νομίζω ότι στα θετικά της εικονογράφησης

του είναι ότι τα καλικαντζαράκια

δεν έχουν την τυπική μορφή τους,

αντιθέτως είναι πολύ συμπαθητικά!

Καλή ανάγνωση!

Continue reading >>

Βιβλιοθήκη: Δωριλένια

Ένα κορίτσι η Δωριλένια μιλούσε από την ώρα που γεννήθηκε αλλά κανείς δεν την καταλάβαινε. Μιλούσε τη γλώσσα που μιλούν τα μωρά των ανθρώπων. Μόνο η γάτα τους η Ριρίκα την καταλάβαινε, επειδή τα ζώα καταλαβαίνουν όλες τις λαλιές της γης.

Η Δωριλένια μπορούσε να επικοινωνήσει με όλα τα ζώα.. τα ποντίκια, τα περιστέρια, τις πεταλούδες, τα ζουζούνια, τα δελφίνια. Και τα χρόνια περνούσαν και η Δωριλένια χρησιμοποιούσε μόνο κατ' ανάγκη την ''ανθρωπολαλιά''.

Στο σχολείο δεν τα πήγαινε καλά. Όλα της φαινόταν βαρετά.

Οι δάσκαλοι είπαν στους γονείς της ότι η Δωριλένια είχε μαθησιακές δυσκολίες, όμως δεν ήταν έτσι.

Μέχρι που ένας δάσκαλος δεν την αποπήρε που μιλούσε σε μια πεταλούδα αλλά την ρώτησε τι λέγανε.. με την πεταλούδα! ''Ιστορίες'', απάντησε εκείνη. Και τότε εκείνος τη σύστησε στον μαγικό κόσμο των βιβλίων. Την πήγε στη βιβλιοθήκη του σχολείου και της άφησε να ανακαλύψει ότι τα βιβλία μπορούν να αφηγηθούν πολλές ιστορίες. Και σιγά σιγά η Δωριλένια ξεχνούσε την άλλη γλώσσα και μιλούσε όλο και πιο πολύ την ανθρωπολαλιά. Αλλά δεν ένοιαζε γιατί στα βιβλία που διάβαζε, έβρισκε όλες τις λαλιές του κόσμου!

Αυτή ήταν η ιστορία της Δωριλένιας, όμως ξέρω πολλά παιδάκια που μοιάζουν με αυτό το κορίτσι. Από μικρά είναι ανήσυχα.. ψάχνουν να ανακαλύψουν τον κόσμο και

κάποιες φορές χρησιμοποιούν τρόπους που φαίνονται ανορθόδοξους στους περισσότερους. Άλλα παιδιά παίζουν όλη μέρα με τα ζώα, άλλα κοιτούν τον ουρανό για να βρουν απαντήσεις, άλλα μπλέκουν σε καυγάδες, άλλα παίζουν αθόρυβα με τα παιχνίδια τους, άλλα βυθίζονται στο κόσμο των βιβλίων. Έχετε σκεφτεί πόσοι τρόποι υπάρχουν για να επικοινωνήσει ένα παιδί; Τις περισσότερες φορές ζητάμε

από το παιδί να ''μπει'' στον κόσμο των μεγάλων.. να αρχίσει να σκέφτεται και να αντιδρά όπως αυτοί βάζοντας το σε επιθυμητά καλούπια.

Αυτό το βιβλίο θέτει πολλά ερωτήματα στο γονιό αναγνώστη.. πώς πρέπει να είναι η προσέγγιση του γονιού, και του εκπαιδευτικού, πόσο αποδεκτή είναι η διαφορετικότητα των παιδιών, πόσο αποτελεσματικό είναι το εκπαιδευτικό σύστημα και τι στόχους πρέπει να έχει; Την κορύφωση της ιστορίας, η ενέργεια του δασκάλου διακριτική και αβίαστη,είναι καθοριστική για την έκβαση της. Σε βάζει σε σκέψεις... 

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού πόσο συχνά αξιοποιείται; 

Πόσες σχολικές βιβλιοθήκες λειτουργούν 

σήμερα; 

Μήπως οι δράσεις φιλαναγνωσίας 

δεν πρέπει να είναι μεμονωμένες εκδηλώσεις 

αλλά κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας; 

Η συγγραφέας Βούλα Μάστορη έγραψε την ιστορία ένος ψιλόλιγνου, σγουρομάλλικου κοριτσιού με κατακόκκινα μαλλιά και περίεργο όνομα, που από μωρό αποφάσισε, χωρίς να ξέρει 

ακριβώς πως, ότι αυτή θα είναι διαφορετική. Μια ανατρεπτική ιστορία, τρυφερή και με την διάθεση της ''ανακάλυψης''. Από τις πρώτες γραμμές χτίζεται

η πλοκή και σταδιακά αυξάνεται η αγωνία του αναγνώστη για την έκβαση της ιστορίας της Δωριλένιας. Θεωρώ ότι πολλά παιδιά θα βρουν ένα κομμάτι του εαυτού τους

σε αυτό το κορίτσι. Θα ζηλέψουν που αυτή θα κολυμπήσει και θα μιλήσει σε ένα δελφίνι και θα νιώσουν δικαιωμένοι

όταν η Δωριλένια γκρεμίσει  τις άδικες προσδοκίες των δασκάλων της. Η αφήγηση γίνεται στο τρίτο πρόσωπο,

και η Δωριλένια έχει σύντομους διαλόγους με ζώα όπως τη γάτα Ριρίκα, και τον Γαλαζένιο, ένα γαλάζιο περιστέρι.

Η συγγραφέας δεν σε αφήνει λεπτό να βαρεθείς και να αφήσεις το βιβλίο!Αφηγείται την ιστορία του κοριτσιού, σαν παραμύθι και είναι τόσο γοητευτική που στο τέλος νομίζεις ότι την έχεις γνωρίσει την Δωριλένια και ότι από κάπου την ξέρεις. Ωραίο λεξιλόγιο, γλαφυρός λόγος, με κομψές προτάσεις.Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Περιηγηθείτε στη σελίδα της Δωριλένιας!

Το 2006 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου. Εκπληκτικές είναι οι ζωγραφιές του Βασίλη Παπατσαρούχα που πλαισιώνουν το κείμενο. Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε αλλιώς αυτό το κορίτσι, παρά μόνο όπως το εικονογράφησε εκείνος. Όλες οι σελίδες έχουν έγχρωμα σκίτσα,πολύ ιδιαίτερα και χαρακτηριστικά, που αποδίδουν σκηνές και συναισθήματα. Αγαπημένη μου, η εικόνα που δείχνει την Δωριλένια να κάθεται στο θρανίο και να ονειρεύται πως είναι έξω.. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, θα αναδειχθεί η σημαντικότητα του βιβλίου. Τελικά υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ανακαλύψεις τον κόσμο! 

Καλή ανάγνωση! 

Continue reading >>

Χαμογέλα

Έχετε σκεφτεί ποτέ πώς θα ήταν ο κόσμος μας

αν κανείς δεν χαμογελούσε;
Η ιστορία του βιβλίου ‘’Χαμογέλα’’ διαδραματίζεται

 στην Αγέλαστη Πολιτεία.

Εκεί βασιλεύει ο Βασιλιάς Αγέλαστος

και η Βασίλισσα Αγέλαστη. Έχουν 5 παιδιά,

τον Πρίγκιπα Αγέλαστο τον Πρώτο..

τον Δεύτερο, τον Τρίτο , τον Τέταρτο και τον Πέμπτο.

Κανείς τους δεν χαμογελά.. γι’ αυτό ονομάστηκαν έτσι! Κανείς κάτοικος της Αγέλαστης Πολιτείας

δεν χαμογελάει. Ούτε νέος, ούτε γέρος,

ούτε φτωχός, ούτε πλούσιος.

Τι κρίμα!

Όμως όλα άλλαξαν όταν η Βασίλισσα Αγέλαστη

γέννησε το έκτο τους παιδί..και τι έκπληξη!

Γεννήθηκε με ένα περίεργο μορφασμό

στο πρόσωπο του.

Κάποιοι πίστεψαν πως ήταν αρρώστια.

Μα δεν ήταν αρρώστια ήταν ένα χαμόγελο

 που δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν.

Μα ό,τι κι αν έκαναν, αυτός ο μορφασμός

δεν έφευγε από το πρόσωπο του νέου πρίγκιπα.

Σύντομα όλο το βασίλειο άρχισε

να μιμείται τον μορφασμό του μέχρι

που όλοι άρχισαν να χαμογελούν!

Το χαμόγελο τους ήταν αυτό που τους έφερε

πιο κοντά, ένοιωθαν πιο όμορφα

και άρχισαν να εκφράζουν τα συναισθήματα τους.

Το χαμόγελο είναι αλήθεια μεταδοτικό! 

Αλήθεια πόσο σημαντικό είναι το χαμόγελο.

 Όταν χαμογελάμε, βιώνουμε ευχάριστες στιγμές

και ταυτόχρονα χαρίζουμε ευχάριστες στιγμές σε άλλους. Πολλοί νομίζουν ότι το χαμόγελο είναι κάτι παθητικό

όμως δεν είναι έτσι.

Ένας άνθρωπος που χαμογελά ειλικρινά

μεταδίδει θετική ενέργεια. 
Ο συγγραφέας και εικονογράφος είναι ο John Rowe

γνωστός και από το βιβλίο του

"Θέλω μια αγκαλιά".

Προσεγγίζει ένα ιδιαίτερο θέμα με λιτό

και χιουμοριστικό κείμενο.

Η εικονογράφηση είναι επίσης ενδιαφέρουσα,

καθώς οι ήρωες του βιβλίου είναι ζωάκια

και η βασιλική οικογένεια είναι σκυλάκια.

Οι ζωγραφιές είναι λίγο σκοτεινές όμως ταιριάζουν

απόλυτα με το θέμα του βιβλίου

που είναι η απουσία χαράς στη ζωή μας.

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά από 3 ετών,

και κυκλοφορεί από  τις εκδόσεις Πατάκη.
Διδάξτε στα παιδιά σας πόσο σημαντικό

είναι το χαμόγελο στη ζωή.

Χαμογελάτε τους συχνά και να τους υπενθυμίζετε

ότι όταν μοιραζόμαστε τη χαρά μας,

αυτή πολλαπλασιάζεται!

Καλή ανάγνωση!

Σημείωση: Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά
τον Οκτώβρη 2012, στο ιστολόγιο ''Με ειδική ματιά'',

από τον Παραμυθητή.. Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Continue reading >>

Το Γιατί των παιδιών φέρνει την ελπίδα

Το Γιατί έχει τη δική του ζωή,

όπως κάθε λέξη.
 Ωστόσο, όπως λέει ο συγγραφέας

έχει την πιο παράξενη ζωή,

''επειδή σ' αυτήν  κρύβεται όλο
το παράπονο των ανθρώπων''
Το Γιατί είναι μια λέξη γεμάτη πίκρα.
Βασανίζει τη σκέψη μικρών και μεγάλων

και σύμφωνα με τη γνώμη πολλών

δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.

Όταν όμως το Γιατί βγαίνει από το στόμα των παιδιών

δεν μπορεί παρά να αναφέρεται στα πιο μεγάλα
και σπουδαία του κόσμου..

τη φτώχεια, τη πείνα, τον πόλεμο, τη μοναξιά,
τη δυστυχία, την αρρώστια!

Έχουμε βάλει στην άκρη τη λέξη Γιατί,

επειδή είναι μια λέξη καθημερινή και όχι σπάνια.

Δεν ασχολούμαστε με το Γιατί αλλά με το πως,
που, πότε, ποιός, πόσο και πόσα.



Το Γιατί των παιδιών όμως, μπορεί να μας
δραπετεύσει προς την ελευθερία.

''Το Γιατί των παιδιών φέρνει την ελπίδα''
είναι ένα βιβλίο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου.

Ο συγγραφέας δίνει ζωή σε ένα Γιατί,που είναι γραμμένο σε ένα κιτρινισμένο χαρτί αλλά είναι ζωηρό και παιχνιδιάρικο.

Αυτό φεύγει από το ανοιχτό παράθυρο
ενός εκδοτικού οίκου και πετάει στον ουρανό.

Βρίσκεται στα χέρια των παιδιών, που το ρωτάνε Γιατί..

γιατί υπάρχει φτώχεια, πείνα, πόλεμος, μοναξιά,
 δυστυχία και αρρώστια!

Γίνεται μαγικό χαλί, καραβάκι, μπάλα,

χαρταετός, σαΐτα... έπειτα  ανεβαίνει στον ουρανό,
στη χώρα των ευχών. Εκεί συναντά ένα φωτεινό αστέρι,
που του μαθαίνει ότι οι ευχές
''...υπάρχουν για να δίνουν απαντήσεις εκεί που
οι άνθρωποι δεν μπορούν με τα δικά τους δεδομένα
να δώσουν. Κι έτσι, έρχεται η ελπίδα.''
Το χαρτί με το Γιατί θα γίνει χαρτοπόλεμος,
θα πέσει στη Γη, και πάνω του θα είναι γραμμένη η λέξη Ελπίδα.   Αυτό είναι λοιπόν Ελπίδα..
η προσμονή για ένα καλύτερο κόσμο,
φτιαγμένο από τα παιδιά.

Μου αρέσει πολύ η γραφή του Βαγγέλη Ηλιόπουλου
σε αυτό το βιβλίο. Ο λόγος του είναι
πολύ καλά δομημένος και συγκροτημένος.
Οι λέξεις του, φαίνεται πόσο προσεκτικά
επιλεγμένες είναι. Δεν επαναλαμβάνεται,
δεν αφήνει κενά, είναι αφηγηματικός αλλά όχι πεζός.
Ο τρόπος που προσεγγίζει το θέμα του βιβλίου
είναι πρωτότυπος και θεωρώ
πολύ έξυπνο το εύρημα του να παίρνει το χαρτί του Γιατί
άλλες μορφές, πολύ συμβολικές... μαγικό χαλί, καραβάκι, μπάλα, χαρταετός, σαΐτα, χαρτοπόλεμος!

Την εικονογράφηση του βιβλίου έχει κάνει η Έφη Λαδά.
''Ακολουθώ'' τα εκφραστικά μάτια των παιδιών
που σχεδιάζει. Στην πρώτη σελίδα οι λεξικογράφοι
δεν μας κοιτούν, δεν βλέπουμε τα μάτια τους.. το παιδί
στην επόμενη σελίδα που κοιτά τον ουρανό,
ένα άλλο παιδί που κοιτά κάτω λυπημένο.
Πολύ όμορφες ζωγραφιές,
αρμονικές με το κλίμα του κειμένου.
Στο τέλος του βιβλίου,
ο συγγραφέας προτρέπει τους μικρούς αναγνώστες
να γράψουν και να ζωγραφίσουν
μια δική τους περιπέτεια του Γιατί
και να του την στείλουν. Τα έργα τους θα προβληθούν
στην ιστoσελίδα του www.vagelisiliopoulos.gr

Αυτό το βιβλίο με συγκίνησε πολύ.
Το διάβασα πολλές φορές και κάθε φορά
ανακάλυπτα κάποια λεπτομέρεια..
Πολύ καλή δουλειά που θα μπορούσε
να αποτελέσει εξαίρετο εργαλείο
στα χέρια του εκπαιδευτικού και του γονιού.
Απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών,
και είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή
και για θεατρικό παιχνίδι.
Ακολουθήστε τη πρόταση μου...
Πάρτε ένα χαρτί και γράψτε τη λέξη Γιατί.
Βάλτε την κάτω από άλλα χαρτιά
και πείτε στο παιδί να την ψάξει.
Ενώ διαβάζετε την ιστορία, ακολουθήστε τις μορφές του χαρτιού. Αλλάξτε το σε μαγικό χαλί, καραβάκι, μπάλα, χαρταετό, σαΐτα, και χαρτοπόλεμο.
Κάντε την ευχή και αφήστε το παιδί σας
να κάνει τον κόσμο μας καλύτερο!
Καλή ανάγνωση!

Continue reading >>

Ο ερωτευμένος βάτραχος

Ένα βιβλίο για να μιλήσετε στα παιδιά σας για την αγάπη

που δεν είναι ανάμεσα σε γονείς και παιδιά

αλλά ανάμεσα σε δύο άτομα διαφορετικού φύλου

που δεν είναι συγγενείς.

Ο Βάτραχος νοιώθει κάπως περίεργα..

Αισθάνεται ότι θέλει να γελάσει

και να κλάψει την ίδια στιγμή,

αισθάνεται κρύο και ζέστη..

Νοιώθει ότι μπορεί να πετάξει ψηλά.

Ο φίλος του ο Λαγός κάνει τη διάγνωση.

Ο Βάτραχος είναι ερωτευμένος!

Αυτή που του έχει κλέψει την καρδιά είναι η Πάπια.
Όμως είναι πολύ ντροπαλός για να της εξομολογηθεί

την αγάπη του, γι' αυτό της ζωγραφίζει,

της στέλνει λουλούδια και ακόμη επιχειρεί το μεγάλο βατραχίσιο πήδημα στον ουρανό...

Όμως προσγειώνεται ανώμαλα στο έδαφος

και τότε η Πάπια θα τον πάρει μαζί της στο σπίτι της

και θα του φτιάξει μια ζεστή

σουπίτσα για να να γίνει καλά.

Το παραμύθι τελειώνει με το Βάτραχο και τη Πάπια

να κάνουν βαρκάδα στη λίμνη.

''Η αγάπη δεν γνωρίζει όρια''.

Ένας πράσινος βάτραχος αγάπησε μια λευκή πάπια,

και κατάφεραν να είναι μαζί.

Γλυκιά ιστορία, ιδανική για να μιλήσετε στα παιδιά

σας για αυτό το θέμα. Ο Βάτραχος είναι πολύ

συμπαθητικός ήρωας.
Όταν διαβάζουμε βιβλία για παιδιά,
εμείς οι μεγάλοι ανακαλύπτουμε
τον κόσμο από την αρχή!
Το κείμενο του βιβλίου είναι λιτό, με απλές προτάσεις,

που περιγράφουν με τρυφερότητα

τα συναισθήματα του ήρωα.

Λιτές γραμμές και στην εικονογράφηση με ζωηρά χρώματα.

Ο συγγραφέας του βιβλίου Max Velthuijs έχει γράψει

και το ''Ο Βάτραχος είναι ήρωας''.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

σε μετάφραση  του Μάνου Κοντολέων.

Καλή ανάγνωση!

 

 

 

 

Continue reading >>